Vëllai Mari-Victorin ishte 46 vjeç kur takoi 23-vjeçaren Marcelle Gauvreau. Të dy kanë qenë afër vdekjes dhe ndajnë të njëjtën dashuri për Zotin dhe Natyrën. Ai bëhet mësuesi i saj, më vonë ajo bëhet asistentja e tij. Miqësia e tyre zhvillohet. Marie-Victorin i ofron Marcelles lexime të ndryshme mbi seksualitetin që ajo nxiton t'i komentojë nga përvojat e saj intime. Në një shkëmbim epistolar që do të zgjasë deri në vdekjen e Marie-Victorin, ata eksplorojnë dëshirat njerëzore dhe "biologjinë pa vel". Kjo dashuri e madhe e dëlirë, dashuria e florës së Kebekut, i shtyn ata të vënë në dyshim marrëdhënien e tyre me dashurinë dhe natyrën.